Jakiś czas już się plączę po blogosferze, sporo rzeczy poznałam, sporo nadal jest dla mnie tajemnicą, ale ponieważ jakoś sobie radzę zarówno z pisaniem, jak i odwiedzaniem różnych blogów, to i tych tajemnic nie staram się do końca rozwikłać, choć niewątpliwie mogłoby to życie znacznie ułatwić. ;)

Są blogi zamykane- tylko dla zaproszonych gości- i te ogólnodostępne.

Co do zamykanych- zero wątpliwości, bo ma być tak, jak życzy sobie właściciel i albo się na te wszystkie cuda-wianki godzimy, albo po prostu dziękujemy za kluczyk i więcej tam nie zaglądamy.

Dla mnie problemem są te niby ogólnodostępne, ale tak najeżone przeszkodami, że w końcu wszystkiego się odechciewa...;( Albo za każdym wejściem trzeba podawać adres e-mailowy- a trochę to czasu zabiera- albo trzeba przepisywać jakieś połamane i mało czytelne bzdety literowo cyfrowe na potwierdzenie, że nie jest się  automatem. Może gdybym widziała w tym jakiś sens, to i inaczej bym do tego podchodziła... Z braku cierpliwości a czasem i umiejętności obsługi zrezygnowałam z odwiedzania kilku blogów, bo chciałoby się wcisnąć swoje trzy grosze komentarza a tu- szlaban! ;(

Kiedyś mój nick+ hasło same wskakiwały po postawieniu pierwszej litery, potem się zbuntowały i na wielu blogach muszę logować się, wszystko pracowicie wypisując od początku do końca. Niby mam sporo czasu, ale... cierpliwości jakby coraz mniej! ;( Szczerze podziwiam te wszystkie kobitki, które nie tylko czytają i piszą, ale dodatkowo prowadzą komentarzowe dyskusje- całkiem na bieżąco! To już internet naprawdę trzeba mieć w małym paluszku!

Mam świadomość, że całą tę sytuację spowodował mój brak umiejętności wykorzystania wszystkich możliwości, które są na wyciągnięcie ręki i że niektóre utrudnienia mogłyby przestać istnieć, ale... chyba brak mi motywacji do wgryzania się w kolejne internetowe tajniki. Jakoś w końcu przecież jest! ;))

Nie wiedziałam, jaki dać tytuł notce... nie wiem, co właściwie mogłabym napisać o tym filmie...

  Są książki, filmy, dzieła muzyczne, malarskie, które zostają ze mną na długo, niektóre może na zawsze... Nie wiem, czy ten film jest z takiej właśnie kategorii, ale niewątpliwie szarpie wewnętrznie, zmusza do postawienia sobie trudnych i niewygodnych pytań, na które wolałabym chyba nie znać odpowiedzi.

Trudny film, straszny film, ale bardzo ważny. I dobrze, że się z nim zmierzyłam.

Są ludzie, którzy dla pokazania światu, że są naj... zawsze i wszędzie, gotowi są przywalić bliźniemu z całą bezwzględnością i bez znaczenia jest, czy mają do tego jakiekolwiek podstawy, czy też nie. Po prostu mają taki kaprys- i już!

Nie rozumiem tego. Dziwi mnie, że można czerpać satysfakcję tylko z tego, że "moje na wierzchu!"

Weszłam w polemikę z młodą blogerką, której się chyba wydaje, że wszystkie rozumy pozjadała i że jej opinia=ocena jest jedynie miarodajna i bezdyskusyjna. To nawet specjalnie mnie nie dziwi, bo młodość ma swoje prawa i lubi forsować swoje stanowisko. Ja też byłam młoda i wszystko wiedziałam najlepiej! ;) Dziwi mnie co innego- sposób przekazu tego stanowiska- poniżający rozmówcę, odbierający mu prawo do własnego sposobu widzenia spraw, imputujący niesprawność umysłową, niejako odbierający godność. Skądinąd to dość inteligentna młoda kobieta i może dlatego, w tym zestawieniu, brak kindersztuby jest taki przykry. Chama potraktowałabym jak chama a ją- jak??!!

Jeszcze pomyślę! ;)

Nie od dziś uważam, że wyobraźnia i kreatywność dziecięca nie mają sobie równych. Skrzętnie gromadziłam plastyczne wytwory moich dzieci a później i wnuków, by czasem popatrzeć w przeszłość z ciepłym rozrzewnieniem.

Ale do głowy by mi nie przyszło, że rozczulające i zabawne dziecięce bazgrotki mogą pobudzić inwencję twórczą dorosłych ludzi. A jednak...

Po mojemu- efekt zarówno z lewej jak i z prawej strony- po prostu znakomity!! :)

Znowu zaczynam ćwiczenia, ale już indywidualnie- w domu. Dużą piłkę lekarską, małą- typu jeżyk i wygodny składany materac dostarczyła mi siostra w prezencie- super motywacja do ćwiczeń i faktycznie- poszło! Tyle, że znowu musiałam przerwać ze względów zdrowotnych- zaczęły się problemy z ciśnieniem, nie mogłam uregulować. Skończyło się na wywróceniu leczenia do góry nogami i całkowitej zmianie leków. Znowu parę dni, żeby organizm oswoił nowy sposób leczenia i - chyba jest wszystko w porządku.

Dziś zaczęłam ćwiczyć. Wdrażam się powoli, ale mam nadzieję, że po kilku dniach wrócę do poprzedniej ćwiczeniowej normy i... dopiero będę jak sprężyna! ;)) Zardzewiała, bo zardzewiała, ale zawsze...;)))

Ale bluzkę dziś w szmatach kupiłam! Cacucho! Indyjska delikatniutka bawełenka, ozdabiana haftem, przy tym moja kolorystyka- spokojny granat, w dodatku wyglądała na absolutną nówkę. Na te upały - marzenie! Lekko ją tylko przepłukałam, wyrzuciłam na chwilę na słońce i na grzbiet. Ale mi było dobrze!

Mój Boże! Za psi pieniądz! Ale jestem szczęśliwa! :))

Jakoś do tej pory nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby wybrać się na internetową pielgrzymkę do Jerozolimy. Aż ona przyszła do mnie- poprzez slajdy:

Przechodziłam pod bramą, przeciskałam się wąskimi uliczkami, wspinałam stromymi schodami na Golgotę... i wszystko było nie tak.

Przez lata swojego życia utkałam pewien obraz surowej martwoty i nic mi się nie zgadzało z moją wizją Jerozolimy Tamtego Czasu. Ja wiem, że minęły tysiąclecia, że zmiany są nieuchronne, że czas nie może stanąć w miejscu... A przecież to spotkanie ze współczesnością było dla mnie w jakiś sposób bolesne i rozczarowujące, mimo ołtarzy kapiących złotem, mimo rozmodlonego tłumu... a może właśnie dlatego?... Było mi duszno w tych ciasnych uliczkach i czułam się zawiedziona. Zabrakło mi tego, czego oczekiwałam- nastroju zadumy, wyciszenia, surowości i pokory...

Może nie zawsze trzeba się mierzyć z własną wyobraźnią?... Może nie zawsze warto?...

Ostatnio różne wydarzenia uświetnia się pokazami historycznymi, oczywiście w strojach z epoki. Najczęściej są to bitwy i potyczki, rozgrywane dla rozrywki zgromadzonych tłumów.

O ile szanuję twórcze pasje ludzi i podziwiam ich rozwój w postaci budowania osad słowiańskich czy indiańskich, o tyle nie umiem w sobie znaleźć zrozumienia dla bijatyki na rynku czy ulicach miast i "odtwarzania" wielkich bitew czy powstań. Przepraszam za ostre sformułowanie, ale dla mnie jest to coś z pogranicza kuglarstwa dla uciechy gawiedzi i z historią jako taką niewiele ma wspólnego.

Piszę o tym, bo mamy tendencję do powielania bez umiaru każdej pojawiającej się mody.

Kiedyś uwielbiałam fajerwerki i wydawało mi się, że mogłabym podziwiać je godzinami. Tęskniłam do nich jak PRL-owskie dziecko tęskniło do świąt Bożego Narodzenia, bo będą pomarańcze! Dziś stragan z pomarańczami mijam obojętnie a fajerwerki zaczynają mnie drażnić, bo nieodmiennie towarzyszy im ostry, nieprzyjemny zapach i skowyt spłoszonych psów.

Ot, do czego może doprowadzić przesyt nadzwyczaj kiedyś oczekiwanych rozrywek! ;)

To jest nadzieja, że i widowiska historyczne kiedyś się ludziom opatrzą i zapotrzebowanie na nie mocno spadnie. Oby jak najszybciej! :)

Szykuje się zjazd absolwentów konkretnego rocznika. Data okrągła, więc w pierwszej chwili nawet nabrałam chęci, ale... im dalej w myśli, tym więcej wątpliwości.

Najpierw okazało się, że to nie jest zjazd konkretnie naszego rocznika a następnego po naszym. Niby nie taka to znów przeszkoda, bo mogłyby przybyć osoby, które z różnych względów obsunęły się o rok, ale przecież dłużej były z nami niż z nimi.

W drugiej kolejności przypomniałam sobie jedyny ogólnoszkolny zjazd, w którym uczestniczyłam i który pozostawił we mnie jedynie uczucie frustracji i rozczarowania.

Wreszcie pomyślałam o osobach z klasy, które już nie żyją, o tych, które na zjazdy nigdy nie przyjeżdżały i także o tych, które być może na planowanym spotkaniu będą. I pomyślałam ze smutkiem, że tak naprawdę nie mam z nimi już nic wspólnego, że kontakty po maturze tak się rozluźniły, że dziś nie ma już nic, nie ocalał najmniejszy ślad bliskości... Więc po co? Policzyć zmarszczki na pooranych twarzach? Popatrzeć krytycznie na wystające brzuchy? Posłuchać opowieści, które będą dla mnie opowieściami z kosmosu? Wszystko to jedynie w imię tego, że przed "n" laty stanowiliśmy grupę w tym samym roku przystępującą do matury??

Coraz więcej we mnie wątpliwości i coraz mniej mi się chce. Chyba sobie odpuszczę...

Po prostu- WSZYSTKIM: WESOŁYCH ŚWIĄT! :))  awuba