Rozmrażałam lodówkę i w zamrażalniku trafiłam na zaległego fileta. Nawet nie pamiętam, z jakiej ryby, ale to już najmniej istotne. - Przyda się!- ucieszyłam się i ułożyłam fileta  na podłużnej tacce, żeby spokojnie i powoli odtajał. Z reguły zmrożone filety smażę od razu, tu zrobiłam inaczej.

 Następnego dnia filet pływał w wodzie co najmniej  jak wigilijny karp, ale byłam na to przygotowana- rozmroził się, to i woda musi być! Odlałam. Za chwilę woda pojawiła się znowu. Nie ma co czekać, trzeba smażyć. Wzięłam do ręki, żeby pokroić ... i to, co trzymałam w ręku w niczym nie przypominało ryby- nasycone wodą jak szmata do podłogi, można było wyżymać! Toteż wyżęłam i usmażyłam. Nie muszę dodawać, że wielkiej wyżerki nie było, bo ocalała może połowa z tego, co było na początku! ;))

Przypomniały mi się nieocenione Szelmostwa lisa Witalisa- Jana Brzechwy i scenka, jak to lis smażył placki ze śniegu i pomyślałam, że nawet w robieniu klienta w konia ludzka kreatywność powinna być bardziej wysublimowana niż ta bajkowa! ;))

Dzień Kota tradycyjnie przegapiłam, ale nie robię sobie wielkich wyrzutów, bo koty- niezależnie od ich Dnia- nieodmiennie królują na różnych blogach. I dobrze, bo to przesympatyczne zwierzaki!

No, przecież jak się patrzy na takiego brzdąca, to aż chciałoby się twarz zanurzyć w cieplutkim, milutkim futerku! :)

Nic dziwnego, że koty mają rzesze swoich fanów. Wcale nie bezpodstawnie. Koty są super! Też kiedyś miałam- dwa: kotka i kocicę. Każde było inne i każde na swój sposób wspaniałe. Oba mi zginęły- niemal jednocześnie- dzień po dniu... i nigdy się nie odnalazły.

O kotach można długo i uroczo, na przykład:

Poetę Franciszka Klimka "odkryłam" dzięki Przemkoslavowi. Wyrazy wdzięczności, Przemku! I z wyrazami podziękowania dedykuję Ci zdjęcie Kociego Króla. :)

Ostatnio śmierć krąży wokół mnie, jest tematem przesłaniającym wszystko inne. Pewnie zawsze tak było, tylko raz jest to temat spychany na obrzeża świadomości, innym razem wypływa na wierzch w całej okazałości, nie dając się pominąć milczeniem.

W krótkim odstępie czasu pożegnałam dwie dobre znajome i każdy z pogrzebów zostawił we mnie refleksje, wątpliwości, pytania domagające się odpowiedzi.

Odeszła Szymborska, odchodzą inni wielcy, znani lub zupełnie cisi, których żegna tylko garstka osób z najbliższej rodziny. Każdy pogrzeb jest inny i każda śmierć jest inna. Ostatnio prawie towarzyszę umieraniu obcej mi osoby, której nie znam i nigdy nie poznam a która stała mi się jakoś bliska poprzez swoje cierpienie odchodzenia, poprzez troskę i starania tych, którzy jej w tym odchodzeniu towarzyszą. I pojawiają się pytania: jak dalece można ingerować w rozpadającą się biologię? do jakiego momentu można i należy walczyć o zachowanie życia a kiedy ta walka staje się przedłużaniem agonii i przysparzaniem dodatkowych cierpień i umierającej osobie i tym, którzy są przy niej?

Temat eutanazji od zawsze budził szalone kontrowersje, niemal wojnę ideologiczną.

Nie rozumiem tego!

Nie wiem, czy za mojego życia eutanazja doczeka się zmiany statusu i pozbędzie złowrogiego stereotypu likwidowania starych, chorych i niepotrzebnych ludzi. Pewnie jeszcze sporo lat musi minąć, żeby do świadomości społecznej dotarło, że eutanazja jest takim samym aktem łaski jak uśpienie schorowanego cierpiącego zwierzęcia.

I koniecznie muszę jeszcze coś dodać: eutanazja- w moim rozumieniu- zawsze musi być prawem wyboru, ale obwarowanym pewnymi oczywistymi warunkami a u jej podstaw musi leżeć intencja skrócenia cierpień zmagającego się z resztkami życia człowieka.

Powiada się, że cierpienie uszlachetnia. Pytam: kogo?!

Bodajże we Włoszech był przypadek młodej kobiety przez kilkanaście lat sztucznie trzymanej przy życiu. Rodzina wywalczyła zgodę na zaprzestanie tej walki. Zaprzestano. Jak? Zwyczajnie- odłączono ją od aparatury. Nie mogę o tym myśleć bez zgrozy! Skazano ją na powolną, straszliwą śmierć głodową, gdy można było nie przedłużać jej tej męki. I wszystko to w imię poszanowania człowieczeństwa. Co za hipokryzja i jakie nieludzkie okrucieństwo!

Mam w swojej videotece hiszpański film "W stronę morza". Nie ma w nim czułostkowości. Jest próba zrozumienia człowieka, który jedyne co jeszcze może ocalić, to własne człowieczeństwo i prawo do godnej śmierci. Warto obejrzeć ten film.

Byłam dziś świadkiem fajnej scenki. Facet w przedziale mocno 60+, stwarzający wrażenie dosyć zasobnego /czy złota karta o czymś świadczy, czy to tylko kolor- bo się nie znam.../ wybierał w aptece krem dla kobiety:- Wie pani, jakiś na zmarszczki! Nie za drogi, bo to tylko symbol! - Trochę pogrymasił, po czym kupił taki za kilkanaście złotych i wyszedł a ja długo jeszcze miałam o czym myśleć:

- pewnie dla żony, bo kochanka to by go z tym badziewiem pogoniła na cztery wiatry ;

- zakładam, że dla żony, więc skoro pamięta, to znaczy, że kocha;

- skoro chce jakoś z żoninymi zmarszczkami powojować, to: a) kochający i troskliwy, b) już na tę swoją babę patrzeć nie może;

- skoro wybrał tani krem, to: a) nie ceni żony i wyobraża sobie, że byle czym da się okazję zapchać, b) może oszczędny i praktyczny, bo skoro i to na zmarszczki, i to na zmarszczki, to po co przepłacać? ;

Tak sobie myślałam i myślałam, i muszę przyznać, że facet wprawił mnie w całkiem dobry humor.

Zajrzałam na blog Remka - i wszystko się wyjaśniło: ten krem był w związku z jutrzejszym dniem na "w"! ;)))

Już przygotowałam duszuszczypatielnyj obrazek z pełnym przekonaniem, że to sama czysta prawda, gdy...

...dotarło do mnie, że kij ma dwa końce i to wsparcie niekoniecznie musi być dobre dla wspierającego. ;( Dodatkowo zauważyłam, że w ostatnim czasie zaczynają mnie obsiadać miejscowe dziwolągi i jeśli się w porę nie opamiętam, to umarł w butach- już po mnie.

Zaczęło się od gestu współczucia dla Stefana, po czym tenże Stefan tak się zmrowił, że rozwiązania każdego swojego problemu szukał u nas, co z jednej strony mogło dowartościować /proszę, jaka to szlachetna jestem i jak umiem doradzić i pomóc!/, ale z drugiej było mocno irytujące, bo każda natarczywość z czasem daje się we znaki. W końcu Stefan przebrał miarę i go pogoniłam. Najpierw przyszedł "pożyczyć" 20 zł i nawet nie czekał na uzgodnienie terminu zwrotu, tylko z rozbrajającym uśmiechem stwierdził, że KIEDYŚ odpracuje, co nie dawało wielkich złudzeń na czas najbliższy. Machnęłam ręką, uznając, że lepiej ew. stracić dwie dychy i się od dziada odczepić niż cały czas służyć za kasę zapomogowo-pożyczkową! Ale nie ze Stefanem te numery! Za parę dni przyszedł po dychę. Grzecznie mu przypomniałam, że jeszcze nie było zwrotu poprzedniej gotówki, na co odpowiedział beztrosko:- Ja pamiętam! Ja pamiętam! To to będzie razem!- Normalnie mnie zamurowało. Dałam mu jeszcze tę dychę i zapowiedziałam, żeby nie ważył się po raz kolejny przychodzić, bo nic nie dostanie! I będę już konsekwentna!

Druga była kobitka- zabiedzona i wychudzona, znałam ją z widzenia. Nadziałam się na nią, gdy wychodziłam ze sklepu z porannymi zakupami. - Pani da parę groszy! Od dwóch dni nic nie jadłam! Aż mi słabo z głodu!- Kompletnie mnie zaskoczyła i zachowałam się jak dziecko, bo zamiast się cofnąć do sklepu i kupić jej bułkę, dałam jej dwa złote. Zła byłam na siebie, że tak mnie refleks zawiódł, bo ten głód wcale nie musiał być prawdziwy i mogło się okazać, że bardziej się jej pić chce niż jeść. Zresztą nasza Opieka Społeczna działa całkiem sprawnie i w gruncie rzeczy nie powinnam była jej tych pieniędzy dawać. Mądrzejsza się okazałam już następnego dnia, gdy sytuacja się powtórzyła. Krótko powiedziałam "NIE!" i poszłam dalej.

Następna, która co jakiś czas mnie zaczepia o pieniądze i nie zniechęca się odmowami, jest kobietą intelektualnie sprawną inaczej. Ta ma skromne oczekiwania, bo z reguły pyta, czy mam 10 albo 20 groszy. Nigdy jej nie wspieram i nie dyskutuję, bo zostałam uprzedzona, że jak się trafi na jej zły dzień, to może człowieka na środku ulicy zbluzgać od góry do dołu, więc lepiej udawać, że się jej nie widzi.

Mało przyjemne lekcje. Jeśli idziesz obojętnie, źle ci, bo może ta pomoc była potrzebna- jeśli jej udzielisz a przypadkiem dostrzeżesz taki chytry błysk oka, też ci źle, bo czujesz się wykorzystana, oszukana i ośmieszona... I tak źle, i tak niedobrze! ;(

Lubię ludzi.

Lubię poznawać ludzi, lubię z nimi przebywać, rozmawiać, wymieniać się opiniami... I właściwie na tym, na dobrą sprawę, mogłabym skończyć- bo to właśnie daje mi internet!

Jest jeszcze całkiem sporo wartości dodatkowych, a więc: poznawanie nowych rzeczy i umiejętności, ćwiczenie pamięci, spostrzegawczości, logicznego myślenia, minimalizowanie lęku przed nowościami i techniką... Zresztą nie ma sensu dłużej wymieniać, bo każdy, kto z internetem ma do czynienia, docenia jego plusy /a niewątpliwie zauważa też minusy, bo i takie są, i wcale ich niemało!/. Ale ludzie są najważniejsi i to, że ich głos dociera i z Pcimia Górnego, i z dalekich Stanów...

Są tacy, którzy obdarzyli mnie zaufaniem i kluczykiem do swoich skrytych blogowych pamiętników. To dla mnie duża wartość!

Są tacy, którzy trafiają do mnie przypadkiem i po kilku wizytach odchodzą.

A są i tacy, którzy są mi bliscy sposobem myślenia, poczuciem humoru, wrażliwością odbioru świata... prawie przyjaciele, a może nawet przyjaciele?...

Wszyscy oni dają mi bardzo wiele, czegoś mnie uczą, otwierają nowe drogi, nowe spojrzenie na rzeczywistość. Dzięki nim łatwiej odnaleźć się w czasach mało sprzyjających staremu człowiekowi. Dzięki nim troszkę łatwiej je zrozumieć...

Czasem myślę, że możliwość kontaktu z kimś drugim za pośrednictwem internetu, gdy coraz bardziej kurczą się realne kontakty / biologia, niestety, biologia.../ jest ogromnym darem współczesności szczególnie dla starszych ludzi, coraz bardziej ograniczanych w swych możliwościach- ze względu na słabsze zdrowie, gorsze samopoczucie, etc. etc. Wdzięczna jestem losowi, że mogę czasem pohulać po internecie, że oferuje mi tyle dobra! :))

Trzeba przyznać, że poczucia humoru mojemu małżonkowi nie brakuje. Spytałam go, czemu nie je wędzonej ryby- kupiłam przecież dwie: dla niego i dla siebie! Popatrzył na mnie z uwagą i powiedział: -Po prostu! Zabrakło konsultacji społecznych, czy kupić ryby i jeśli- to ile!

;)))

Komu to właściwie jest potrzebne i jak się przed tym bronić???!

Fascynowanie się makabrą zawsze miało swoich zwolenników i podobno jest nawet psychologicznie wytłumaczalne, jako że uwalnia delikwenta od złych emocji, nie czyniąc przy tym krzywdy otoczeniu. Dlatego taką popularnością cieszą się horrory, krwawe kryminały czy thrillery.

Jest to do zaakceptowania, o ile rzecz dotyczy książek, filmów czy nawet muzyki- nic mi do tego, co kto lubi lub co się komu podoba. Ale przestaje to być akceptowalne /w każdym razie na pewno dla mnie!/, gdy rzecz dotyczy konkretnych realnych osób, bo wkraczamy na mocno zaminowane pole i jeden nieostrożny ruch może wysadzić w powietrze życie wielu ludzi. Czy ktokolwiek jeszcze zastanawia się nad tym, jakie mamy do tego prawo?!

Zaginęła 6-ciomiesięczna Magdzia...

Jest we mnie jakiś trudny do określenia niepokój, że los dziecka- mimo że cały czas jest poszukiwane- zszedł jakby na plan dalszy a opinia publiczna weszła w zaproponowany medialny show jak w masło i rozpoczęła swoje prywatne śledztwo- kto winien. Nie rozumiem, czy nasze zdziczenie i żądza krwi, rozliczeń i odwetu posunęła się już tak daleko, że każdą tragedię jesteśmy skłonni przeliczyć na telewizyjną oglądalność?!

Nie wiem, jak było naprawdę i- jak dotąd- wie o tym niewiele osób, więc w imię czego burzy się życie zmasakrowanej sytuacją rodziny, czemu rzuca się ją na żer bezwzględnym mediom?! Postawa pana Rutkowskiego jest dla mnie obrzydliwa i oburzająca a jego konferencja prasowa stanowi dla mnie akt cynizmu, wyrachowania i bezwzględności.

Może to był wypadek, może nie... ale tak długo, jak długo prokuratura nie udowodni matce winy, nie może o niej orzekać opinia publiczna. Dla kulturowo rozwiniętego społeczeństwa lincz- także mentalny- winien być nie do przyjęcia a, niestety, mam wrażenie, że coraz częściej bierzemy w nim udział!

...dopóki nie trzeba płacić za dzielenie się rzeczami zabawnymi lub miłymi dla oka, to proszę:

Wodospad w Nowej Zelandii.

Rzeźba litewskiego siewcy.

A to slajdowe zdjęcie miałam trzymać do walentynek, ale jest tak piękne, że aż szkoda, żeby czekało w ukryciu! Super się dzieciaki pospały! Cały urok życia! :))

Mój synek - w ramach profilaktyki alzheimerowskiej założył mi bankowe konto internetowe: niech mamusia ćwiczy szare komórki, a co! No i ćwiczę. W pierwszej fazie w stanie graniczącym z paniką, w drugiej- "z pewną taką nieśmiałością" a już dziś poszłam na całość! Nie dość, że opłaciłam prąd i wysłałam przelew na fundację, to jeszcze doładowałam konto telefoniczne, po czym taka byłam dumna, że sama sobie złożyłam gratulacje! Szare komórki funkcjonują jeszcze na całkiem przyzwoitym poziomie i oby tak dalej! ;)))