Już przygotowałam duszuszczypatielnyj obrazek z pełnym przekonaniem, że to sama czysta prawda, gdy...

...dotarło do mnie, że kij ma dwa końce i to wsparcie niekoniecznie musi być dobre dla wspierającego. ;( Dodatkowo zauważyłam, że w ostatnim czasie zaczynają mnie obsiadać miejscowe dziwolągi i jeśli się w porę nie opamiętam, to umarł w butach- już po mnie.

Zaczęło się od gestu współczucia dla Stefana, po czym tenże Stefan tak się zmrowił, że rozwiązania każdego swojego problemu szukał u nas, co z jednej strony mogło dowartościować /proszę, jaka to szlachetna jestem i jak umiem doradzić i pomóc!/, ale z drugiej było mocno irytujące, bo każda natarczywość z czasem daje się we znaki. W końcu Stefan przebrał miarę i go pogoniłam. Najpierw przyszedł "pożyczyć" 20 zł i nawet nie czekał na uzgodnienie terminu zwrotu, tylko z rozbrajającym uśmiechem stwierdził, że KIEDYŚ odpracuje, co nie dawało wielkich złudzeń na czas najbliższy. Machnęłam ręką, uznając, że lepiej ew. stracić dwie dychy i się od dziada odczepić niż cały czas służyć za kasę zapomogowo-pożyczkową! Ale nie ze Stefanem te numery! Za parę dni przyszedł po dychę. Grzecznie mu przypomniałam, że jeszcze nie było zwrotu poprzedniej gotówki, na co odpowiedział beztrosko:- Ja pamiętam! Ja pamiętam! To to będzie razem!- Normalnie mnie zamurowało. Dałam mu jeszcze tę dychę i zapowiedziałam, żeby nie ważył się po raz kolejny przychodzić, bo nic nie dostanie! I będę już konsekwentna!

Druga była kobitka- zabiedzona i wychudzona, znałam ją z widzenia. Nadziałam się na nią, gdy wychodziłam ze sklepu z porannymi zakupami. - Pani da parę groszy! Od dwóch dni nic nie jadłam! Aż mi słabo z głodu!- Kompletnie mnie zaskoczyła i zachowałam się jak dziecko, bo zamiast się cofnąć do sklepu i kupić jej bułkę, dałam jej dwa złote. Zła byłam na siebie, że tak mnie refleks zawiódł, bo ten głód wcale nie musiał być prawdziwy i mogło się okazać, że bardziej się jej pić chce niż jeść. Zresztą nasza Opieka Społeczna działa całkiem sprawnie i w gruncie rzeczy nie powinnam była jej tych pieniędzy dawać. Mądrzejsza się okazałam już następnego dnia, gdy sytuacja się powtórzyła. Krótko powiedziałam "NIE!" i poszłam dalej.

Następna, która co jakiś czas mnie zaczepia o pieniądze i nie zniechęca się odmowami, jest kobietą intelektualnie sprawną inaczej. Ta ma skromne oczekiwania, bo z reguły pyta, czy mam 10 albo 20 groszy. Nigdy jej nie wspieram i nie dyskutuję, bo zostałam uprzedzona, że jak się trafi na jej zły dzień, to może człowieka na środku ulicy zbluzgać od góry do dołu, więc lepiej udawać, że się jej nie widzi.

Mało przyjemne lekcje. Jeśli idziesz obojętnie, źle ci, bo może ta pomoc była potrzebna- jeśli jej udzielisz a przypadkiem dostrzeżesz taki chytry błysk oka, też ci źle, bo czujesz się wykorzystana, oszukana i ośmieszona... I tak źle, i tak niedobrze! ;(